çocuk gibiyim bu günlerde,herşeye alınıyorum.biri,azıcık içime dokunan
bişey söylese ağlayacak gibi oluyorum.sanki sonu olmayan kapkaranlık
bir yoldayım da çıkış arıyorum.hep yarım,hep eksik günler
yaşıyorum.yüreğim ağır geliyor artık.hayata karşı bir yanılmışlık,bir
boşvermişlik içindeyim.
güneş,hiç benim içime doğmuyor nedense?gece yarılarında sıçrayarak
uyanıyorum.huzurla uyumanın ne demek olduğunu unuttum.her güne kalp
ağrılarıyla başlıyorum.tatsız tuzsuz bir hayat işte..
bu saçma mutsuzluktan kurtulmak istiyorum ama mümkün olmuyor.nereye
baksam seni görürken,nasıl yapacağım bunu?
bunca zaman sonra,gidişinin beni böylesine teslim alacağını bilseydim
'GİT' dermiydim sana.
gidişinin ardından her giden gibi bende bir iz bırakacağını vve sonra
yok olacağını düşünüyordum.OLMADI..
ben yüreğimden ve beynimden çıkardığımı sanırken seni,sen saklanmışsın
biryerlere.meğer hiç çıkmamışsın benden.bir yol tutturmuş gidiyordum
öylesine ve beklentisiz.olmazdı diyordum,imkansız bir aşktı
diyordum,avutuyordum kendimi.şimdi seninle yaşadığım ne varsa hepsi
gözlerimin önünden delicesine akıp gidiyor.
söyler misin?bütün bunları yaşarken nasıl silebilirim seni?
ÖZLEDİM SENİ YAR..ÖZLEMİNLE BAŞ EDEMİYORUM ARTIK.
GEL DESEM GELİR MSİSİN?
BU SEVDAYI BENİMLE ÖTELERE TAŞIR MISIN?
BENİ BU SENSİZLİKTEN KURTARIR MISIN? |
|
